
Kerriekruid is een groenblijvende halfheester uit het Middellandse Zeegebied en hoort bij de composietenfamilie. Met zijn smalle, zilvergrijze blad en zwavelgele bloemhoofdjes van juli tot september is het een pareltje in de kruidentuin. Strijk je langs de bladeren, dan ruik je een kruidige kerriegeur, maar met kerriepoeder heeft de plant niets te maken. De bloemen houden ook gedroogd hun kleur, vandaar namen als Italiaanse strobloem of immortelle. Bij ons wordt kerriekruid meestal maar twee tot drie jaar oud en groeit het 30 tot 50 centimeter hoog.
Cijfers en gegevens
Plant- en oogsttijden van Kerrieplant
Verplanten van Midden Mei tot Eind Juni. Voorzaaien ongeveer 50 dagen voor het verplanten, ongeveer tussen Eind Maart en Begin Mei. De oogst kan in het eerste jaar na een teeltperiode van 140 dagen beginnen en duurt tot Eind September. Vanaf het tweede jaar kan de oogst al rond Begin Juni beginnen.
Kerrieplant planten
Kerriekruid plant je het best in het voorjaar, zodat het voor de winter goed kan inwortelen. Jonge planten van de kwekerij zet je vanaf half mei uit, als er geen nachtvorst meer dreigt, op zo'n 40 centimeter afstand, want een volgroeide struik wordt makkelijk een halve meter breed. Wil je zelf voorzaaien, zaai dan van half februari tot maart op een lichte vensterbank bij ongeveer 20 graden. De zaden zijn lichtkiemers, je drukt ze alleen aan en houdt de grond gelijkmatig vochtig. Na ongeveer twee weken kiemen ze. Vermeerderen via stekken of afleggers is makkelijker, die hebben na zo'n vier weken wortels.
Standplaats en bodem
Kerriekruid heeft een warme plek in de volle zon nodig en schrale, zeer goed doorlatende grond. Zanderige, stenige aarde met een neutrale tot licht kalkrijke pH past goed, zware en natte grond verdraagt het niet. Het grootste gevaar is natte voeten in de winter. Een kruidenspiraal, rotstuin, grindbed of een plekje tegen een warme muur zijn daarom ideaal. In een terracotta pot voelt het zich thuis op balkons en terrassen die in de zomer flink heet worden.
Goede en slechte buren van Kerrieplant
Kerriekruid is geen partner voor de moestuin. Als meerjarige halfheester heeft het schrale, droge grond nodig, terwijl de meeste groenten juist voedselrijke, gelijkmatig vochtige grond willen. Een combinatieteelt met eenjarige groenten werkt in de praktijk dan ook nauwelijks. Geef je kerriekruid liever een eigen plek in een kruidenbed aan de rand van de moestuin.
In een mediterraan kruidenbed vindt kerriekruid zijn buren tussen planten die ongeveer even groot worden en dezelfde eisen stellen. Lage hysop en kleine lavendelsoorten passen er bijzonder goed bij, ze groeien in het wild ook samen. Cistusrozen zijn een mooie aanvulling op plekken waar ze winterhard zijn. Rozemarijn, tijm, salie, oregano en winterbonenkruid staan vaak in hetzelfde bed, omdat ze net zo van zon en droogte houden, maar een effect op elkaar is niet bekend.
Kruiden die vochtige grond nodig hebben, zet je er niet naast. Munt, peterselie, bieslook, lavas en basilicum vragen meer water en voeding dan goed is voor kerriekruid. De kruidige geur zou motten en andere insecten op afstand houden. Dat komt van het oude gebruik tegen kleermotten in huis, maar voor plagen op groenten is zo'n effect niet aangetoond. In de zomer komen bijen en andere insecten graag op de bloemen af.
- Praktijktip voor dit paar
Voorgangers en opvolgers van Kerrieplant
Kerriekruid blijft meerdere jaren op dezelfde plek staan, een vruchtwisseling zoals bij groenten bestaat voor deze halfheester niet. Bij ons gaat de plant na twee tot drie jaar meestal achteruit. Zet dan het liefst een jonge plant uit stek op een nieuwe plek in het kruidenbed. Bodemziekten die kerriekruid achterlaat voor de volgende plant zijn niet bekend.
Richt je het bed daarna opnieuw in, zaai dan geen goudsbloemen of kamille precies waar het kerriekruid stond. Beide composieten groeien minder goed na andere composieten, drie jaar ertussen is beter. Voor alle andere kruiden en groenten geldt geen beperking. De grond onder kerriekruid is wel meestal schraal en stenig, dus werk voor veeleisende groenten eerst rijpe compost in.
- Familieregel
- Familieregel
Rassen
In de handel vind je kerriekruid meestal in drie vormen. Het grootbladige kerriekruid wordt tot 50 centimeter hoog en is de gangbare tuinvorm. Een lage, compacte selectie met fijne, naaldachtige blaadjes past al in kleine potten vanaf drie liter en in balkonbakken. Kwekers bieden een Dalmatische verwant aan als immortelle, vooral gewild als geur- en geneeskrachtige plant. Sommige kwekerijen hebben selecties die iets meer vorst verdragen.
Verzorging en bemesting
Kerriekruid vraagt nauwelijks verzorging. Geef het in de tuin alleen water bij lange droogte, in een pot pas als de bovenste laag aarde droog is, en voorkom altijd natte voeten. Organische mest verdraagt het niet, één keer per jaar wat magnesiumkalk en steenmeel is genoeg. Na de bloei, uiterlijk half september, snoei je de plant flink terug, zodat ze mooi vol blijft. Zonder bescherming overleeft ze meestal vorst tot ongeveer min 5 graden, goed ingeworteld en droog ook tot ongeveer min 10 graden. Op koude, open plekken dek je haar af met dennentakken of vlies. In een pot overwinter je haar licht en koel bij ongeveer 10 graden en houd je haar bijna droog.
Ziekten en plagen
Kerriekruid is erg sterk, plagen laten het sterk geurende, viltige blad bijna altijd links liggen. Het grootste gevaar is natte grond. Staat de plant met natte voeten, vooral in de winter, dan rotten de wortels en sterft ze af. Goed doorlatende, stenige grond of een pot met afvoergat en een laag grind is de beste preventie.
In warme, vochtige zomers verschijnt op kerriekruid soms een witte, poederige laag van echte meeldauw. Die verzwakt de plant zelden, een luchtige standplaats en het wegknippen van aangetaste scheuten zijn genoeg. Af en toe zuigen bladluizen of witte vliegen aan de scheuttoppen, vooral bij verzwakte of te dicht op elkaar staande planten. Een flinke straal water helpt dan meestal al. Zie je bij het kopen gele of gevlekte bladeren, dan is de plant waarschijnlijk ziek. Laat haar dan liever staan.
Oogst en verwerking
Van kerriekruid oogst je de jonge scheuttoppen vanaf het uitlopen in het voorjaar tot in de nazomer. Het sterkst smaken ze vlak voor de bloei in juni en juli. Knip hele takjes met een scherpe schaar boven de verhoute delen af. De bloemen knip je in volle bloei en droog je voor geurboeketten en bloemstukken. Om te eten zijn ze niet geschikt. In de keuken doe je de takjes kerriekruid pas aan het eind van de kooktijd bij groenten, rijst of vlees en haal je ze er voor het opdienen weer uit. Kookt het lang mee, dan smaakt het wrang en bitter. Uit de bloemen van de immortelle wint men een etherische olie die in de aromatherapie als huidolie dient.
Bedplan openen 7 dagen gratis proberen, web, iOS en Android
