
Witlof is een gekweekte vorm van de wilde cichorei, de plant met meestal hemelsblauwe bloemen die langs veel bermen groeit. Net als radicchio en suikerbrood hoort witlof bij de cichoreigewassen en is het familie van andijvie en sla. Van de dikke wortels van de koffiecichorei brandde men eeuwen geleden al cichoreikoffie.
In de 19e eeuw ontdekten Belgische boeren dat opgeslagen wortels in het donker zachte, gele scheuten vormen. In je tuin groeit dus niet het witlof uit de supermarkt, maar een bladrozet met een stevige wortel die je in de winter trekt. De plant is tweejarig en zou in het tweede jaar bloeien.
Cijfers en gegevens
Plant- en oogsttijden van Witlof
Direct zaaien van Midden April tot Eind Mei. Na een teeltperiode van 140 dagen kan de oogst beginnen rond Eind September en duurt tot Eind November.
Witlof zaaien
Witlof teel je in twee fasen, en daarom kijken veel mensen de eerste keer even raar op. In het bed groeit namelijk niet wat je later eet. Van het veld oogst je alleen de wortel, de knapperige bleke krop komt later in het donker.
De eerste fase is de veldteelt. Je zaait direct in het bed, het liefst in mei, zodra de bovenste laag van de grond 14 graden heeft bereikt. Voorzaaien en verspenen kun je overslaan, want witlof vormt een stevige penwortel en verdraagt verplanten slecht. Trek ondiepe voren op 30 tot 40 centimeter afstand en leg de zaden ongeveer een centimeter diep.
Na acht tot veertien dagen verschijnen de eerste kiemplantjes. Dun ze nu uit, zodat er in de rij maar om de 10 tot 15 centimeter een plant staat. Staan ze dichter, dan blijven de wortels dun, en uit dunne wortels komt later geen fatsoenlijk witlof. Uiteindelijk wil je wortels met een doorsnede van 3 tot 6 centimeter, alles daaronder trekt slecht.
Tussen september en oktober eindigt de veldteelt. De buitenste bladeren worden geel, dat is je signaal. Haal de wortels voorzichtig met de spitvork uit de grond, ze moeten zo onbeschadigd mogelijk blijven. Snijd dan het loof ongeveer vijf centimeter boven de wortel af en beschadig daarbij zeker niet het kleine knopje in het midden. Precies daaruit groeit later de witlofkrop. Laat de wortels twee tot drie dagen luchtig opdrogen en kuil ze daarna in in vochtig zand, koel bij 0 tot 5 graden, donker en vorstvrij. Zo blijven ze tot acht maanden goed.
Dan begint de tweede fase, de trek. Voor het trekken hebben de wortels een rustperiode van minstens een week in de kou nodig. De eerste partijen kun je vanaf november zetten. Het voordeel: je hoeft niet alles tegelijk te trekken. Haal gewoon steeds een paar wortels uit de opslag, dan oogst je wekenlang vers witlof in plaats van alles in één keer.
Om te trekken zet je de wortels rechtop en dicht tegen elkaar in een emmer of kist met afvoergaten, vul je aan met vochtige aarde en zorg je voor 12 tot 18 graden. Het belangrijkste is volledige duisternis. Die voorkomt dat bladgroen en de bitterstof lactucopicrine ontstaan, en juist daardoor blijven de kroppen bleek en mild. Valt er licht bij, dan wordt je witlof bitter.
Hoe je afdekt, hangt van het ras af. Oude rassen zoals Brüsseler Witloof hebben 15 tot 20 centimeter zand of aarde als deklaag nodig, waarin ze omhoog groeien. Zonder die laag vormen ze alleen losse kroppen. Nieuwere rassen zoals Etardo, Robin of Schriek vormen ook in de open lucht stevige kroppen, hier volstaat een lichtdicht deksel of zwart plastic. Na drie tot vier weken zijn de kroppen oogstrijp, je krijgt er één per wortel.
Standplaats en bodem
Witlof wil een zonnige plek en een diepe, losse en steenarme grond, waarin de penwortel recht naar beneden kan groeien. Middelzware, zandige leemgronden zijn ideaal, te natte of erg droge plekken zijn ongeschikt. De grond mag niet te humusrijk zijn en niet vers bemest, anders wordt de wortel wel groot maar trekt hij in de winter slecht. Een licht zure tot neutrale grond rond pH 6,5 tot 7 past goed.
Goede en slechte buren van Witlof
Witlof staat van mei tot in de herfst als brede bladrozet in het bed en vormt dan de wortel voor de trek. In Duitsland, Engeland en Frankrijk gelden vooral wortelen en venkel als goede buren, in Duitsland ook stokbonen, in Engeland en Frankrijk uien. Een verklaring daarvoor is er niet, de adviezen komen uit overgeleverde combinatietabellen. Met sla kan witlof prima overweg, maar in slamengsels hoort het niet, omdat het tot de herfst blijft staan.
Andijvie, radicchio en suikerbrood zet je liever niet direct naast het witlof. Alle vier zijn cichoreigewassen en delen echte meeldauw, die in de nazomer makkelijk van de ene soort op de andere overgaat. Grote schade is zeldzaam, een paar meter afstand is genoeg. Andere slasoorten, zonnebloemen of artisjokken zijn als buren geen probleem, zolang je ze in de vruchtwisseling uit elkaar houdt.
- Gemeenschappelijke ziekteverwekker, verspreiding via nabijheid
- Gemeenschappelijke ziekteverwekker, verspreiding via nabijheid
- Gemeenschappelijke ziekteverwekker, verspreiding via nabijheid
- Gemeenschappelijke ziekteverwekker, verspreiding via nabijheid
Voorgangers en opvolgers van Witlof
Witlof is veeleisend wat vruchtwisseling betreft. Op een bed waar sla, andijvie, radicchio, suikerbrood, zonnebloemen, aardpeer of artisjokken stonden, komt het pas na drie jaar terug, en ook na witlof zelf houd je drie jaar pauze. Al deze composieten delen bodemschimmels zoals Sclerotinia-rot, die vele jaren in de grond overleeft.
Goede voorvruchten zijn uien, prei en veldsla, die weinig stikstof en nauwelijks oogstresten achterlaten. Na kool en na bonen zaai je witlof beter niet. Beide laten veel stikstof in de grond achter, en dan groeit het witlof te weelderig. De wortels worden wel dik, maar geven in de winter alleen losse, teleurstellende kroppen. Om dezelfde reden geef je voor het zaaien geen verse mest.
Omdat je witlof al in mei zaait en het tot oktober of november in het bed staat, past ervoor in hetzelfde jaar hooguit een heel vroege teelt zoals overwinterde veldsla. Na het rooien van de wortels blijft het bed tot het voorjaar leeg.
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Opslag van de voorteelt overwoekert de opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Zelfonverdraagzaamheid
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Zelfonverdraagzaamheid
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Zelfonverdraagzaamheid
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Te veel stikstof voor een gevoelige opvolger
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Zelfonverdraagzaamheid
- Beide waardplant van dezelfde aaltjessoort
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Zelfonverdraagzaamheid
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Zelfonverdraagzaamheid
- Gemeenschappelijke bodemgebonden ziekteverwekker
- Familieregel
Rassen
Bij witlof verschillen de rassen vooral in wanneer en hoe je ze trekt. Oude rassen zoals Brüsseler Witloof hebben bij het trekken een deklaag van zand of aarde nodig waarin ze omhoog groeien. Nieuwere rassen, vaak hybriden, vormen ook zonder dekaarde of op water stevige kroppen, zolang het volledig donker is. Vroege rassen zoals Atlas trek je vanaf november, latere zoals Tardivo of Etardo tot in maart, en met Redoria bestaat er ook een rode vorm.
Verzorging en bemesting
In de zomer is het onderhoud overzichtelijk. Regelmatig water geven, schoffelen zolang de bladeren de rijen nog niet hebben gesloten, en zuinig zijn met bemesten. Te veel stikstof geeft wel dikke wortels, maar die leveren later alleen losse, teleurstellende kroppen. Compost voor het zaaien is ruim voldoende.
Ziekten en plagen
Witlof is in het bed meestal sterk, de meeste schade ontstaat pas bij het bewaren en trekken. De belangrijkste ziekteverwekker is Sclerotinia-rot. In augustus en september worden bladeren waterig en zakken in, de schimmel groeit via de wortelkop de wortel in en vormt zwarte sclerotiën die vele jaren in de grond blijven. Houd daarom drie jaar afstand tot andere composieten en sla alleen gezonde wortels op.
Violet wortelrot bedekt de witlofwortels met een paarsachtig schimmelweefsel, vaak plaatselijk op natte plekken. Het tast ook wortelen, selderij, rode biet en asperges aan en blijft vele jaren in de grond. Op besmette plekken teel je minstens vier jaar geen van deze planten. Witte aanslag op de bladeren in de nazomer is meestal echte meeldauw, die overkomt van andijvie, radicchio of suikerbrood en zelden echt schade doet.
In de zomer zuigen soms slawortelluizen aan de wortelhals, je herkent ze aan witte, wattige plekken. Bladluizen en mineervliegen laten zich vooral tijdens de trek zien, waar hun vraatgangen de witlofkroppen onooglijk maken. Controleer de wortels voor het trekken, sorteer rotte en gevlekte exemplaren uit en houd de trekruimte schoon en niet te warm. Jonge planten worden graag aangevreten door slakken, ritnaalden en aardrupsen.
Oogst en verwerking
De witlofwortels rooi je vanaf eind september tot in november, voordat er strenge vorst komt. Lichte vorst verdragen ze goed, een paar koude nachten bevorderen zelfs de latere uitloop. Steek de wortels met de spitvork uit, kort het loof in tot twee à drie centimeter zonder het hart te beschadigen, en sorteer alle wortels onder 2,5 centimeter uit. Na drie tot zes weken in de donkere trekruimte, afhankelijk van de temperatuur, breek je de gesloten kroppen van ongeveer 15 centimeter af. Elke wortel loopt maar één keer goed uit, in de koelkast blijft witlof een week goed. In de keuken eet je witlof rauw als knapperige wintersalade, kort gebakken of uit de oven met ham en kaas. De gele bladeren smaken mild, worden ze in het licht groen, dan ook bitterder. De bitterstof intybine zou goed zijn voor de spijsvertering.
Bedplan openen 7 dagen gratis proberen, web, iOS en Android
